روزی خواهم مرد
روزی بوی عطر تنم لابه لا ی تن خاک خواهد پیچید
روزی چشم باز خواهم کرد
در زیر پوست خاک و تنها صدای هجوم سر بازان سنگ به گوشم خواهد رسید
روزی خواهم مرد
گریه های پشت سرم تلخ خواهند بود
گریه نکن مادر، دلم میشکند
اما...
تلخ ترین گریه از آن خودم خواهد بود،وای به حالم
شب هایی که در خلوت قبرستان
به روی سنگ قبرم خواهم نشست،تنهای تنها
چه سنگین و زهرآلود است تنهایی
روزی خواهم مرد
وکسی نخواهد پرسید این جسد مرده به چند می ارزد؟
چه زجر آور است
وقتی مورچه ها عدسی چشمانت را می دزدند
آنگاه نمیتوانی حتی نوشته های روی قبرت هم بخوانی
روزی خواهم مرد ...
اما دوست دارم روی پتوی سنگینم حک شود:
"وای مردم به فکر باشید که روزی خواهید مرد"
